Bu âyet-i uzmânın sırrıyla, insanın bu dünyaya gönderilmesinin hikmeti ve gayesi; Hâlık-ı Kâinat’ı tanımak ve ona îman edip ibâdet etmektir. Ve o insanın vazife-i fıtratı ve farîza-i zimmeti, mârifetullah ve îman-ı billâhdır ve iz’an ve yakîn ile vücûdunu ve vahdetini tasdik etmektir.
”Her geçen gün dünyanın fena ve fani yüzünü daha ziyade üryanlıgıyla(çıplaklıgıyla) göstermekte,bu hayatta baki ve sermedi hayat için birşey kazanılmadan geçen vakitlere teessür hasıl ettirmektedir.”
“Eyvah!Aldandık.Şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik.O zan sebebiyele bütün bütün zayi ettik.Evete şu güzeran-ı hayat(hayatın geçmesi) bir uykudur,bir rüya gibi geçti.Şu temelsiz ömür dahi bir rüzgar gibi uçar gider.”
”Kabrin arkası için çalışınız,hakiki saadet ve lezzet ondadır.”
